Down South 2.0

Afgelopen weken heeft het nog wel een aantal keer goed geregend, maar gelukkig klaart het weer nu op. Rainy Perth is namelijk niet zo heel spannend. Ik heb vooral afgelopen weken extra gewerkt om te sparen voor de grote roadtrip naar Darwin en Bali. Ook heb ik veel tijd in de bibliotheek van de UWA doorgebracht voor de decentrale selectie van psychobiologie. Ik ben daar nu zo vaak geweest dat ik me af en toe zelf een Australische student voel, behalve dan aan het feit dat ik geen lectures volg.
Praktisch alles heb ik al bezocht in de omgeving van Perth, dus de meeste weekenden ga ik nu surfen met Max en Lena. Max heeft veel verschillende surfboards. Als het lekker waait gaan we kitesurfen, bij bijna geen wind stand up paddle boarden en anders gewoon surfen op cottlesloe beach. Het is grappig om op te merken hoeveel ik hier eigenlijk ben geintegreerd. Tijdens een fietstochtje naar Claremont kom ik toch zeker drie bekenden tegen die me gedag zeggen. Het au-pair werk bij de Braddocks is niet altijd een feest, maar ik ken hier genoeg mensen om een eigen nieuwe wereld en thuis opgebouwd te hebben.
Vorige week maandag was het Sorryday. Een soort herdenkdag over wat de Aboriginals is aangedaan. Afgelopen weekend was er een lang weekend, en dus tijd zat om een roadtrip te maken naar Albany en Esperance. Samen met Neele, Kelly en Maartje hadden we een auto gehuurd met een tent op het dak. Vrijdag plankgas de gevreesde Albany hwy op. Gelukkig passeerden we dit keer Kojonup zonder problemen. Vorige keer stond de motor bij Kojonup op ontploffen en moesten we met een roadtrain terug naar Perth. Na een aantal uur op de dodelijk saaie hwy kwamen we aan in Albany. We waren even vergeten dat we in tenten sliepen en dus niet zomaar op een parkeerplaats konden overnachten, maar op zoek moesten naar een camping. Eindelijk een camping gevonden, was de receptie gesloten. Het was al donker en we hadden honger. We besloten dan maar te wachten tot er iemand kwam opdagen en in de tussentijd alvast avondeten te maken. Toen de pasta bijna aan de kook was, kwam de manager aanzetten en gaf ons een kampeerplaats. We bedachten eerst de tent op te zetten in het licht van de keuken, enige probleem, er waren geen haringen. Eerst dus maar avond gegeten en daarna het bestek als haringen gebruikt, ja je moet toch iets?
Vervolgens wilden we nog wat drinken in de enige bar in Albany, helaas hadden we niet allemaal ons paspoort mee. En als Europeaan is je paspoort het enige waarmee je een pub binnen mag in WA. Terug gegaan naar de camping en de tenten zo comfortabel en warm mogelijk gemaakt. Wat in werkelijkheid niet zo heel warm of comfortabel was.
Na een koude nacht alles weer ingepakt en opgeruimd. Eerst naar het strand gegaan, dat mij veel deed denken aan de andere stranden aan de zuidkust van Oz. Bij het visitor centre kregen we te horen dat er walvissen in de baai waren gespot die morgen. Na wat rondrijden zagen we bij een lookout mensen naar de baai staren met verrekijker. Auto geparkeerd, en jawel daar was een walvis! Zo ontzettend gaaf! Het beest is zo gigantisch dat ik hem zelfs met de lens van m'n camera in de verte kon zien. Er voer een klein bootje rond met mensen die de walvissen spotten voor de boottochten. De staart was makkelijk zo groot als het bootje zelf. Bizar gewoon. Vervolgens naar een national park gegaan waar we de Gap en Natural Bridge zagen. Het contrast van die rotsen met de ijzig blauwe Zuider Oceaan was heel mooi. Na de lunch weer kilometers gemaakt richting Esperance. We stopten voor de nacht in een regelrecht gat in de grond, maar we konden er gratis kamperen, dus dat was mooi meegenomen.
Volgende morgen was het eindelijk mooi weer, zelfs de shorts konden weer aangetrokken worden. Esperance was nog wel een eindje rijden, maar het zicht van die stranden was het meer dan waard! Die altijd koude Zuider Oceaan was met die strakblauwe hemel blauwer dan blauw. Zonder twijfel een van de mooiste stranden van dit mega land! Het water zo helder, de golven zo perfect. Een enorm eind weg van Perth, maar meer dan alle kilometers waard. Na Esperance begonnen aan de enorme terugreis. Tussen Esperance en Perth is er niet veel meer dan de outback en minuscule dorpjes. Even knipperen en je bent het "dorp" alweer gepasseerd. In een van deze plaatsjes gestopt voor de nacht. Een oude man hielp ons met een plaats vinden op de camping. Met onze geweldige camping skills de tent weer opgezet. En samen de goon opgedronken voordat we in de tent kropen.
Volgende morgen de laatste paar honderd kilometer gereden tot we weer in Perth waren. 's Middags ben ik gaan Stand Up Paddle boarden op de Swan river. We zagen een dolfijn op drie meter naast ons voorbij cruisen. Heel gaaf!